تبلیغات
درد دل و دوستی و مشورت و.....
 
درد دل و دوستی و مشورت و.....
به نام خداوند توبه پذیر که ضحاک را آورد تا به زیر
درباره وبلاگ


با سلام من پرهام آریا مهر هستم دوست شما.خوش آمدید....
yazdy@mihanmail.ir ایمیل من.

مدیر وبلاگ : پرهام آریا مهر
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
شنبه 21 آبان 1390 :: نویسنده : پرهام آریا مهر

با سلام .این وبلاگ به قسط درد ودل است و لطفا مرا به عنوان یک دوست بپزیرید و راحت درد و دل و مشورت و . . . کنید و اگر آدرس وبلاگ یا ایمیل و حتی شماره تلفن را در نظر ها بگزاری جوابتان را می گیرید.

لطفا خجالت نکشید چون امکان دارد من هم با شما درد و دل کنم .

(پیغام تان را از طریق نظر گزاشتن به من برسانید)

فعلا BYE

 





نوع مطلب :
برچسب ها :

سه شنبه 24 آبان 1390 :: نویسنده : پرهام آریا مهر

 

جهان از خود برون آوردۂ کیست؟


جهان از خود برون آوردۂ کیست؟
جمالش جلوہء بی پردۂ کیست؟
مرا گوئی کہ از شیطان حذر کن
بگو با من کہ او پروردۂ کیست؟

 

 

چہ شور است این کہ در آب و گل افتاد

چہ شور است این کہ در آب و گل افتاد
ز یک دل عشق را صد مشکل افتاد
قرار یک نفس بر من حرام است
بمن رحمی کہ کارم با دل افتاد

 

 

عقابان را بھای کم نهد عشق


عقابان را بھای کم نهد عشق
تذروان را ببازان سر دهد عشق
نگہ دارد دل ما خویشتن را
ولیکن از کمینش بر جهد عشق

 

 

سخن ها رفت از بود و نبودم

سخن ها رفت از بود و نبودم
من از خجلت لب خود کم گشودم
سجود زندہ مردان می شناسی
عیار کار من گیر از سجودم

 

بہ باغان باد فروردین دهد عشق


بہ باغان باد فروردین دهد عشق
بہ راغان غنچہ چون پروین دهد عشق
شعاع مهر او قلزم شکاف است
بہ ماھے دیدۂ رہ بین دهد عشق

 

 

دل من در گشاد چون و چند است


دل من در گشاد چون و چند است
نگاهش از مہ و پروین بلند است
بدہ ویرانہ ئے در دوزخ او را
کہ این کافر بسی خلوت پسند است

 

 

رموزبیخودی


جهد کن در بیخودی خود را بیاب
زود تر واﷲ اعلم بالصواب

مولانای روم

 

 

بخوانندۂ کتاب


سپاہ تازہ برانگیزم از ولایت عشق
کہ در حرم خطری از بغاوت خرد است
زمانہ هیچ نداند حقیقت او را
جنون قباست کہ موزون بقامت خرد است
بہ آن مقام رسیدم چو در برش کردم
طواف بام و در من سعادت خرد است
گمان مبر کہ خرد را حساب و میزان نیست
نگاہ بندۂ مؤمن قیامت خرد است

 

 

دل ما بیدلان بردند و رفتند


دل ما بیدلان بردند و رفتند
مثال شعلہ افسردند و رفتند
بیا یک لحظہ با عامان درآمیز
کہ خاصان بادہ ها خوردند و رفتند

 

 

دل من روشن از سوز درون است


دل من روشن از سوز درون است
جهان بین چشم من از اشک خون است
ز رمز زندگی بیگانہ تر باد
کسی کو عشق را گوید جنون است

 

 

فریاد از افرنگ و دلاویزی افرنگ

فریاد ز شیرینی و پروریزی افرنگ

عالم همه ویرانه ز چنگیزی افرنگ

معمار حرم باز به تعمیر جهان خیز

از خواب گران خواب گران خواب گران خیز

از خواب گران خیز

علامه اقبال لاهوری(رح)

 

ای غنچه خوابیده چو نرگس نگران خیز

کاشانهء ما رفت بتارج غمان خیز

از ناله مرغ چمن از بانگ اذان خیز

از گرمی هنگامه آتش نفسان خیز

از خواب گران خواب گران خواب گران خیز

از خواب گران خیز

علامه اقبال لاهوری(رحمه الله علیه(

 

 

 

 

 





نوع مطلب :
برچسب ها :

سه شنبه 24 آبان 1390 :: نویسنده : پرهام آریا مهر

درون سینه ما سوز آرزو ز کجاست؟

درون سیــــنـه مــــــا ســــوز آرزو ز کـــجـاست؟

ســبـو زمــــاســت ولــی بـاده در سبو ز کجات؟

گـــرفـتم ایــنکه جـهان و خــاک و ما کف خاکیم

بـــه ذره ذره مــــا درد جــستــجـو ز کــجاست؟

نــــــگاه مــــا بــــه گـــــریبــان کــهـکـشان افتد

جــنـون مــا زکــجـا شــور هـای و هو زکجاست؟

 

مثـل آئــیـنہ مشــو محــو جــمال دگــران

مثـل آئــیـنہ مشــو محــو جــمال دگــران

از دل و دیـــدہ فرو شـــوی خـیــال دگران

آتش از نـــالہ مــرغــان حـرم گیر و بـسوز

آشـــیـانــی کہ نـــهادی بہ نـــهال دگران

در جهان بـــال و پــر خویش گشودن آموز

کـــہ پـــریــدن نــــتـوان با پـر و بـال دگران

مرد آزادم و آن گــــونــــہ غـــیـورم کـہ مرا

مــــی تـــوان کشت بیک جـام زلال دگران

ایکہ نــــزدیـــک تــر از جـانی و پنهان ز نگہ

هــــجــر تـــو خــوشتـرم آید ز وصال دگران

مرحوم علامه اقبال لاهوری

 

 

شاهین و ماهی

مـاهــی بـچہ ئی شـوخ بہ شاهین بچہ ئی گفت

ایـن سـلسـلۂ موج کہ بـینـــی هــــمہ دریــاست

دارای نــــــهنـگان خــــــروشـــنــدہ تـــر از مـــیغ

در سیـــــنۂ او دیـــــدہ و نــادیــدہ بــلاهــاسـت

با ســیل گــران سنگ زمین گــیر و ســبـک خیز

بــا گــوهــر تــابـــــنـدہ و بــا لــولــوی لالاســت

بــــیـرون نـــتـوان رفـت ز ســیل هـــمہ گــیرش

بالای سر مــاست ، تـہ پاست ، هـمہ جاست

هر لحظہ جوان است و روان است و دوان است

از گـــردش ایــام نــہ افــزون شــد و نی کاست

مــاهـی بچہ را سوز ســخن چهرہ بــرافــروخت

شــاهین بــچہ خندید و ز ساحل بہ هوا خاست

زد بانـگ کہ شاهینم و کارم بــہ زمــین چیست

صــحـراست کـــہ دریـاست تــہ بال و پـر ماست

بــــگـذر ز ســـر آب و بـــہ پــهنـای هـــوا ســـاز

ایـــن نـکــتہ نبــیـند مـــگر آن دیـدہ کـہ بیناست

مرحوم اقبال لاهوری

 

 

نغمہ ملائک


فروغ مشت خاک از نوریان افزون شود روزی
زمین ازکوکب تقدیر او گردون شود روزی
خیال او کہ از سیل حوادث پرورش گیرد
ز گرداب سپهر نیلگون بیرون شود روزی
یکی در معنی آدم نگر از ما چہ می پرسی
هنوز اندر طبیعت می خلد موزون شود روزی
چنان موزون شود این پیش پا افتادہ مضمونی
کہ یزدان را دل از تأثیر او پر خون شود روزی





نوع مطلب :
برچسب ها :

سه شنبه 24 آبان 1390 :: نویسنده : پرهام آریا مهر

لا اله الا الله


در جہان آغاز کار از حرف لاست
این نخستین منزل مرد خداست
ملتی کز سوز او یک دم تپید
از گل خود خویش را باز آفرید
پیش غیر اﷲ ’’لا‘‘ گفتن حیات
تازہ از ہنگامہ
ٔ او کائنات
از جنونش ہر گریبان چاک نیست
در خور این شعلہ ہر خاشاک نیست
جذبہ
ٔ او در دل یک زندہ مرد
می کند صد رہ نشین را رہ نورد
بندہ را با خواجہ خواہی در ستیز
تخم ’’لا‘‘ در مشت خاک او بریز
ہر کرا این سوز باشد در جگر
ہولش از ہول قیامت بیشتر
لا مقام ضربہای پی بہ پی
این غو رعد است نی آواز نی
ضرب او ہر ’’بود‘‘ را سازد ’’نبود‘‘
تا برون آئی ز گرداب وجود

با تو میگویم ز ایام عرب
تا بدانی پختہ و خام عرب
ریز ریز از ضرب او لات و منات
در جہات آزاد از بند جہات
ہر قبای کہنہ چاک از دست او
قیصر و کسری ھلاک از دست او
گاہ دشت از برق و بارانش بدرد
گاہ بحر از زور طوفانش بدرد
عالمی در آتش او مثل خس
این ہمہ ہنگامہ ’’لا‘‘ بود و بس
اندرین دیر کہن پیھم تپید
تا جھانی تازہ ئی آمد پدید
بانگ حق از صبح خیزیہای اوست
ہر چہ ہست از تخم ریزیہای اوست
اینکہ شمع لالہ روشن کردہ اند
از کنار جوی او آوردہ اند
لوح دل از نقش غیر اﷲ شست
از کف خاکش دو صد ہنگامہ رست

ہمچنان بینی کہ در دور فرنگ
بندگی با خواجگی آمد بہ جنگ
روس را قلب و جگر گردیدہ خون
از ضمیرش حرف ’’لا‘‘ آمد برون
آن نظام کہنہ را برہم زد است
تیز نیشی بر رگ عالم زد است
کردہ ام اندر مقاماتش نگہ
لا سلاطین ، لا کلیسا ، لا الہ
فکر او در تند باد ’’لا‘‘ بماند
مرکب خود را سوی ’’الا‘‘ نراند
آیدش روزی کہ از زور جنون
خویش را زین تند باد آرد برون
در مقام ’’لا‘‘ نیاساید حیات
سوی الا می خرامد کائنات
لا و الا ساز و برگ امتان
نفی بی اثبات مرگ امتان
در محبت پختہ کی گردد خلیل
تا نگردد لا سوی الا دلیل
ایکہ اندر حجرہ ہا سازی سخن
نعرہ لا پیش نمرودی بزن
این کہ می بینی نیرزد با دو جو
از جلال لا الہ آگاہ شو
ہر کہ اندر دست او شمشیر لاست
جملہ موجودات را فرمانرواست





نوع مطلب :
برچسب ها :

سه شنبه 24 آبان 1390 :: نویسنده : پرهام آریا مهر

حکمت فروغی

بی نصیب آمد ز اولاد غیور
جان بتن چون مردہ ئی در خاک گور
از حیا بیگانہ پیران کہن
نوجوانان چون زنان مشغول تن
در دل شان آرزوہا بی ثبات
مردہ زایند از بطون امہات
دختران او بزلف خود اسیر
شوخ چشم و خود نما و خردہ گیر
ساختہ پرداختہ دل باختہ
ابروان مثل دو تیغ آختہ
ساعد سیمین شان عیش نظر
سینۂ ماہی بموج اندر نگر
ملتی خاکستر او بی شرر
صبح او از شام او تاریکتر
ہر زمان اندر تلاش ساز و برگ
کار او فکر معاش و ترس مرگ
منعمان او بخیل و عیش دوست
غافل از مغزاند و اندر بند پوست
قوت فرمانروا معبود او
در زیان دین و ایمان سود او
از حد امروز خود بیرون نجست
روزگارش نقش یک فردا نبست
از نیاکان دفتری اندر بغل
الامان از گفتہ ہای بے عمل
دین او عہد وفا بستن بغیر
یعنی از خشت حرم تعمیر دیر
آہ قومی دل ز حق پرداختہ
مرد و مرگ خویش را نشناختہ





نوع مطلب :
برچسب ها :

سه شنبه 24 آبان 1390 :: نویسنده : پرهام آریا مهر

ملتی کز سوز او یک دم تپید
از گل خود خویش را باز آفرید
پیش غیر اﷲ ’’لا‘‘ گفتن حیات
تازہ از هنگامۂ او کائنات
از جنونش هر گریبان چاک نیست
در خور این شعلہ هر خاشاک نیست
جذبۂ او در دل یک زندہ مرد
می کند صد رہ نشین را رہ نورد
بندہ را با خواجہ خواهی در ستیز
تخم ’’لا‘‘ در مشت خاک او بریز
هر کرا این سوز باشد در جگر
هولش از هول قیامت بیشتر
لا مقام ضربہای پی بہ پی
این غو رعد است نی آواز نی
ضرب او هر ’’بود‘‘ را سازد ’’نبود‘‘
تا برون آئی ز گرداب وجود

با تو میگویم ز ایام عرب
تا بدانی پختہ و خام عرب
ریز ریز از ضرب او لات و منات
در جہات آزاد از بند جہات
هر قبای کہنہ چاک از دست او
قیصر و کسری ھلاک از دست او
گاہ دشت از برق و بارانش بدرد
گاہ بحر از زور طوفانش بدرد
عالمی در آتش او مثل خس
این همہ هنگامہ ’’لا‘‘ بود و بس
اندرین دیر کهن پیھم تپید
تا جھانی تازہ ئی آمد پدید
بانگ حق از صبح خیزیہای اوست
هر چہ هست از تخم ریزیہای اوست
اینکہ شمع لالہ روشن کردہ اند
از کنار جوی او آوردہ اند
لوح دل از نقش غیر اﷲ شست
از کف خاکش دو صد هنگامہ رست

همچنان بینی کہ در دور فرنگ
بندگی با خواجگی آمد بہ جنگ
روس را قلب و جگر گردیدہ خون
از ضمیرش حرف ’’لا‘‘ آمد برون
آن نظام کہنہ را برهم زد است
تیز نیشی بر رگ عالم زد است
کردہ ام اندر مقاماتش نگہ
لا سلاطین ، لا کلیسا ، لا الہ
فکر او در تند باد ’’لا‘‘ بماند
مرکب خود را سوی ’’الا‘‘ نراند
آیدش روزی کہ از زور جنون
خویش را زین تند باد آرد برون
در مقام ’’لا‘‘ نیاساید حیات
سوی الا می خرامد کائنات
لا و الا ساز و برگ امتان
نفی بی اثبات مرگ امتان
در محبت پختہ کی گردد خلیل
تا نگردد لا سوی الا دلیل
ایکہ اندر حجرہ ها سازی سخن
نعرہ لا پیش نمرودی بزن
این کہ می بینی نیرزد با دو جو
از جلال لا الہ آگاہ شو
هر کہ اندر دست او شمشیر لاست
جملہ موجودات را فرمانرواست





نوع مطلب :
برچسب ها :

سه شنبه 24 آبان 1390 :: نویسنده : پرهام آریا مهر

فطرتش وارفتہ ی یکتائی است
حفظ او از انجمن آرائی است
سوزدش در شاهراہ زندگی
آتش آوردگاہ زندگی
مردمان خوگر بیکدیگر شوند
سفتہ در یک رشتہ چون گوهر شوند
در نبرد زندگی یار ھمند
مثل همکاران گرفتار همند
محفل انجم ز جذب باهم است
هستی کوکب ز کوکب محکم است
خیمہ گاہ کاروان کوہ و جبل
مرغزار و دامن صحرا و تل
سست و بیجان تار و پود کار او
نا گشودہ غنچہ ی پندار او
ساز برق آهنگ او ننواختہ
نغمہ اش در پردہ نا پرداختہ
گوشمال جستجو نا خوردہ ئی
زخمہ های آرزو نا خوردہ ئی
نا بسامان محفل نوزادہ اش
می توان با پنبہ چیدن بادہ اش
نو دمیدہ سبزہ ی خاکش هنوز
سرد خون اندر رگ تاکش هنوز
منزل دیو و پری اندیشہ اش
از گمان خود رمیدن پیشہ اش
تنگ میدان هستی خامش هنوز
فکر او زیر لب بامش هنوز
بیم جان سرمایہ ی آب و گلش
هم ز باد تند می لرزد دلش
جان او از سخت کوشی رم زند
پنچہ در دامان فطرت کم زند
هر چہ از خود می دمد برداردش
هر چہ از بالا فتد برداردش
تا خدا صاحبدلی پیدا کند
کو ز حرفی دفتری املا کند
ساز پردازی کہ از آوازہ ئی
خاک را بخشد حیات تازہ ئی
ذرہ ی بی مایہ ضو گیرد ازو
هر متاعی ارج نو گیرد ازو
زندہ از یک دم دو صد پیکر کند
محفلی رنگین ز یک ساغر کند
دیدہ ی او می کشد لب جان دمد
تا دوئی میرد یکی پیدا شود
رشتہ اش کو بر فلک دارد سری
پارهای زندگی را همگری
تازہ انداز نظر پیدا کند
گلستان در دشت و در پیدا کند
از تف او ملتی مثل سپند
بر جهد شور افکن و هنگامہ بند
یک شرر می افکند اندر دلش
شعلہ ی در گیر می گردد گلش
نقش پایش خاک را بینا کند
ذرہ را چشمک زن سینا کند
عقل عریان را دهد پیرایہ ئی
بخشد این بی مایہ را سرمایہ ئی
دامن خود میزند بر اخگرش
هر چہ غش باشد رباید از زرش
بندها از پا گشاید بندہ را
از خداوندان رباید بندہ را
گویدش تو بندہ ی دیگر نہ ئی
زین بتان بی زبان کمتر نہ ئی
تا سوی یک مدعایش می کشد
حلقہ ی آئین بپایش می کشد
نکتہ ی توحید باز آموزدش
رسم و آئین نیاز آموزدش





نوع مطلب :
برچسب ها :

سه شنبه 24 آبان 1390 :: نویسنده : پرهام آریا مهر

طاسین محمد
نوحهٔ روح ابوجهل در حرم کعبه

علامه اقبال لاهوری (رح)


سینهٔ ما از محمد داغ داغ
از دم او کعبه را گل شد چراغ
از هلاک قیصر و کسری سرود
نوجوانان را ز دست ما ربود
ساحر و اندر کلامش ساحری است
این دو حرف لااله خود کافری است
تا بساط دین آبا در نورد
با خداوندان ما کرد آنچه کرد
پاش پاش از ضربتش لات و منات
انتقام از وی بگیر ای کائنات
دل به غایب بست و از حاضر گسست
نقش حاضر را فسون او شکست
دیده بر غایب فرو بستن خطاست
آنچه اندر دیده می ناید کجاست
پیش غایب سجده بردن کوری است
دین نو کور است و کوری دوری است
خم شدن پیش خدای بی جهات
بنده را ذوقی نبخشد این صلوت

مذهب او قاطع ملک و نسب
از قریش و منکر از فضل عرب
در نگاه او یکے بالا و پست
با غلام خویش بر یک خوان نشست
قدر احرار عرب نشناخته
با کلفتان حبش در ساخته
احمران با اسودان آمیختند
آبروے دودمانی ریختند
این مساوات این مواخات اعجمی است
خوب میدانم که سلمان مزدکی است
ابن عبداﷲ فریبش خورده است
رستخیزی بر عرب آورده است
عترت هاشم ز خود مهجور گشت
از دو رکعت چشم شان بی نور گشت
اعجمی را اصل عدنانی کجاست
گنگ را گفتار سحبانی کجاست
چشم خاصان عرب گردیده کور
بر نیائی ای زھیر از خاک گور
ای تو ما را اندرین صحرا دلیل
بشکن افسون نوای جبرئیل

باز گوی ای سنگ اسود باز گوی
آنچه دیدیم از محمد باز گوی
ای هبل ، ای بنده را پوزش پذیر
خانهٔ خود را ز بی کیشان بگیر
گلهٔ شان را به گرگان کن سبیل
تلخ کن خرمایشان را بر نخیل
صرصری ده با هواے بادیه
’’انھم اعجاز نخل خاویه‘‘
ای منات ای لات ازین منزل مرو
گر ز منزل میروی از دل مرو
ای ترا اندر دو چشم ما وثاق
مهلتی ، ان کنت ازمعت الفراق‘‘





نوع مطلب :
برچسب ها :

سه شنبه 24 آبان 1390 :: نویسنده : پرهام آریا مهر

به فغان نه لب گشودم که فغان اثر ندارد

اقبال لاهوری » زبور عجم

 

به فغان نه لب گشودم که فغان اثر ندارد

غم دل نگفته بهتر همه کس جگر ندارد

چه حرم چه دیر هر جا سخنی ز آشنائی

مگر اینکه کس ز راز من و تو خبر ندارد

چه ندیدنی است اینجا که شرر جهان ما را

نفسی نگاه دارد، نفسی دگر ندارد

تو ز راه دیدهٔ ما به ضمیر ما گذشتی

مگر آنچنان گذشتی که نگه خبر ندارد

کس ازین نگین شناسان نگذشت بر نگینم

بتو می سپارم او را که جهان نظر ندارد

قدح خرد فروزی که فرنگ داد ما را

همه آفتاب لیکن اثر سحر ندارد

 

 

 

شاخ نهال سدره ئی خار و خس چمن مشو»

اقبال لاهوری » زبور عجم

 

شاخ نهال سدره ئی خار و خس چمن مشو»

«منکر او اگر شدی منکر خویشتن مشو»

 

 

 

دو عالم را توان دیدن بمینائی که من دارم

اقبال لاهوری » زبور عجم

 

دو عالم را توان دیدن بمینائی که من دارم

کجا چشمی که بیند آن تماشائی که من دارم

دگر دیوانه ئی آید که در شهر افکند هوئی

دو صد هنگامهٔ خیزد ز سودائی که من دارم

مخور نادان غم از تاریکی شبها که میآید

که چون انجم درخشد داغ سیمائی که من دارم

ندیم خویش میسازی مرا لیکن از آن ترسم

نداری تاب آن آشوب و غوغائی که من دارم

 

 

بر خیز که آدم را هنگام نمود آمد

 

اقبال لاهوری » زبور عجم

 

بر خیز که آدم را هنگام نمود آمد

این مشت غباری را انجم به سجود آمد

آن راز که پوشیده در سینهٔ هستی بود

از شوخی آب و گل در گفت و شنود آمد

 

 

درون لاله گذر چون صبا توانی کرد

اقبال لاهوری » زبور عجم

 

درون لاله گذر چون صبا توانی کرد

بیک نفس گره غنچه وا توانی کرد

حیات چیست جهان را اسیر جان کردن

تو خود اسیر جهانی کجا توانی کرد

مقدر است که مسجود مهر و مه باشی

ولی هنوز ندانی چها توانی کرد

اگر ز میکدهٔ من پیاله ئی گیری

ز مشت خاک جهانی بپا توانی کرد

چسان به سینه چراغی فروختی اقبال

به خویش آنچه توانی به ما توانی کرد

 

 

اگر به بحر محبت کرانه می خواهی

اقبال لاهوری » زبور عجم

 

اگر به بحر محبت کرانه می خواهی

هزار شعله دهی یک زبانه میخواهی

مرا ز لذت پرواز آشنا کردند

تو در فضای چمن آشیانه میخواهی

یکی به دامن مردان آشنا آویز

ز یار اگر نگه محرمانه می خواهی

جنون نداری و هوئی فکنده ئی در شهر

سبو شکستی و بزم شبانه می خواهی

تو هم به عشوه گری کوش و دلبری آموز

اگر ز ما غزل عاشقانه می خواهی

 

 

چو موج مست خودی باش و سر بطوفان کش

اقبال لاهوری » زبور عجم

 

چو موج مست خودی باش و سر بطوفان کش

ترا که گفت که بنشین و پا بدامان کش

بقصد صید پلنگ از چمن سرا برخیز

بکوه رخت گشا خیمه در بیابان کش

به مهر و ماه کمند گلو فشار انداز

ستاره ر از فلک گیر و در گریبان کش

گرفتم اینکه شراب خودی بسی تلخ است

بدرد خویش نگر زهر ما بدرمان کش

 

 

با نشئه درویشی در ساز و دمادم زن

اقبال لاهوری » زبور عجم

 

با نشئه درویشی در ساز و دمادم زن

چون پخته شوی خود را بر سلطنت جم زن

گفتند جهان ما آیا بتو می سازد

گفتم که نمی سازد گفتند که برهم زن

در میکده ها دیدم شایسته حریفی نیست

با رستم دستان زن با مغبچه ها کم زن

ای لاله صحرائی تنها نتوانی سوخت

این داغ جگر تابی بر سینه آدم زن

تو سوز درون او ، تو گرمی خون او

باور نکنی چاکی در پیکر عالم زن

عقل است چراغ تو در راهگذاری نه

عشق است ایاغ تو با بندهٔ محرم زن

لخت دل پر خونی از دیده فرو ریزم

لعلی ز بدخشانم بردار و بخاتم زن

www.mhy76.mihanblog.com

 





نوع مطلب :
برچسب ها :

این مطلب رمزدار است، جهت مشاهده باید کلمه رمز این مطلب را وارد کنید.




نوع مطلب :
برچسب ها :